Msza niedzielna z ofiarą za miłosierdzie

Treść publiczna

Kazanie i rozważania: - Znaczenie spotkań w imię Jezusa jako fundamentu ewangelizacji i duszpasterstwa parafialnego. - Podkreślenie roli miłości bliźniego jako wypełnienia prawa Bożego. - Zachęta do przemyślenia duszpasterstwa jako przestrzeni spotkania, także dla osób poszukujących lub zdystansowanych. - Katecheza parafialna jako droga do spotkania z Jezusem, realizowana w małych grupach umożliwiających modlitwę i dzielenie się. - P. F.: wzrost liczby chrztów dzięki osobistemu świadectwu wiary i mediom internetowym.

Rozważanie o spotkaniach w imię Jezusa i duszpasterstwie parafialnym: Drodzy bracia i siostry, słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich, przypominają nam, że ewangelizacja zaczyna się od spotkania. Jezus mówi o niewielkiej grupie osób, która gromadzi się w Jego imię, by doświadczyć Jego obecności. W tegorocznym liście pasterskim z okazji tygodnia wychowania chcemy zachęcić duszpasterzy i wiernych świeckich do podjęcia takich spotkań w naszych wspólnotach parafialnych. W dzisiejszym pierwszym czytaniu prorok Ezechiel przypomina swoim współczesnym o obowiązku bycia stróżem domu Izraela. W świetle misji Kościoła bycie stróżem oznacza postawę towarzyszenia drugiemu człowiekowi. Nie jest to jedynie surowy nakaz, ale, jak wskazuje św. Paweł, troska wypływająca z miłości, która jest doskonałym wypełnieniem prawa. Miłość bliźniego sprawia, że nie możemy pozostać obojętni na fakt, iż wielu naszych braci i sióstr utraciło dziś…

Kazanie o świadectwie i zmartwychwstaniu: Jest doświadczeniem lęku, który spotkał się z nadzieją. Ta zaś stała się fundamentem ich świadectwa. Niewiasty na czele z Marią Magdaleną pobiegły z radosną wiadomością do jedenastu apostołów i natrafiły na mur niedowierzania. Ewangelista odnotowuje, że słowa kobiet wydały się im kszczą gadaniną i nie dali im wiary. To bolesne zdarzenie wynikło z prostego faktu. Maria Magdalena i jej towarzyszki nie tylko usłyszały o zmartwychwstaniu Jezusa, ale przeżyły spotkanie ze świadkami, którzy z mocą wyprowadzili je z mroku grobu ku światłu prawdy. Tymczasem apostołowie wciąż tkwili w przeszłości. Dla nich Pan był wciąż zamknięty w ciemnościach grobu, a relacje kobiet były jedynie słowami. Apostołowie nie dotknęli jeszcze tajemnicy zmartwychwstania. Wspomniana relacja rzuca kluczowe światło na sens katechezy parafialnej. Chodzi w niej o przejście od teoretycznych treści o Bogu, traktowanych dziś przez wiele osób, przyznajemy to z bólem, jako czcza…

Refleksja o sercu i duszpasterskiej otwartości: Odczytajmy dziś to wołanie jako prośbę Boga o naszą pasterską otwartość. Serce twardzaj zgaśnie niepostrzeżenie, czasem z lęku przed nieznanym, czasami z rutyny, a najczęściej ze zmęczenia codzienną posługą. Historia z pustyni, o której wspomina psalmista, to przestroga przed sytuacją, w której mimo oglądania Bożych dzieł w obliczu nowych wyzwań, zamykamy się na natchnienia Ducha Świętego. Dlatego zachęcamy Was, nie zamykajcie się na te wskazania duszpasterskie. Wiemy, że w wielu parafiach takie starania są już owocnie podejmowane. Wielu z Was od lat z wielkim poświęceniem buduje małe wspólnoty i towarzyszy braciom i siostrom w ich drodze wiary. Niniejsza prośba nie jest próbą narzucania nowych rozwiązań, lecz zachętą do wspólnego odczytywania znaków czasu. Stajemy dziś przed fundamentalnym pytaniem o przyszłość naszych wspólnot. Odpowiedź nie wymaga konkretnych działań, które pozwolą nam przejść od modelu administrowania parafii do…

Zakończenie kazania i błogosławieństwo: Pozwólmy, by te myśli stały się dla nas narzędziem budowania Kościoła żywego, w którym każdy człowiek czuje się zauważony i wezwany do bliskości z Chrystusem. Na drogę ufnego otwierania serc na głos Ducha Świętego oraz na trud podejmowania duszpasterskiej odnowy serca wszystkim błogosławimy. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego podpisali pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce obecni na 405. zebraniu plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.