Msza niedzielna w intencji zmarłych

Treść publiczna

Kazanie: zaproszenie na ucztę i szata chrzcielna: - Obojętność wobec Boga zostaje przedstawiona jako główne zagrożenie wiary: praca i codzienne sprawy mogą zająć miejsce odpowiedzi na zaproszenie króla. - Strój weselny kaznodzieja objaśnia jako Chrystusa, w którego wierzący przyoblekają się w chrzcie; zachęca, by nie traktować chrześcijaństwa jedynie jako pamiątki. - Do Boga można wrócić po upadku: kaznodzieja porównuje oczyszczenie z grzechu do wyprania szaty i wskazuje na sakrament pokuty. - Wspominając Jana Pawła II, kaznodzieja przywołuje jego związek z chrzcielnicą w Wadowicach oraz hasło Dnia Papieskiego: „Jan Paweł II – uczeń i misjonarz”. Zachęca do wspierania Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, która przyznaje stypendia zdolnej młodzieży z małych miejscowości i niezamożnych domów. - Wobec zagubienia młodych zachęca, by wychodzić im naprzeciw, okazywać uwagę i dawać poczucie, że są ważni, zanim sięgną po coś gorszego. - Kaznodzieja wspomina o zdarzeniu z nożem w szkole…

Homilia o przypowieści o weselu: To jest wesele kogoś innego. I każdy z nas wie, co się dzieje, kiedy taka kartka trafia do skrzynki. Najpierw jest radość, o, żenią się, potem kalendarz, czy ja wtedy mogę, potem pytanie, które zna każda kobieta w tym kościele, co ja na siebie włożę. A panowie pewnie od razu konkretnie myślą o kopercie. Ale na dole wszystkich współczesnych zaproszeń, zwłaszcza w naszych dość wyliczonych, konkretnych czasach, zazwyczaj jest zawsze jedno zdanie: prosimy o potwierdzenie przybycia. Nikt z nas nie zignorował kiedyś zaproszenia brata albo przyjaciela na wesele? No raczej nikt, tak się po prostu nie robi. Dlatego ta dzisiejsza Ewangelia powinna nas zaboleć, bo ona nie jest o kimś tam, ona jest o nas. Król wyprawia wesele, nie byle kto, król. Rozsyła sługi, chodźcie, czekamy. Nikt nie przychodzi. Posyła drugi raz, jeszcze cieplej, wszystko gotowe, przyjdźcie. A zaproszeni co? Zlekceważyli. Ewangelista używa tu greckiego słowa, które dosłownie znaczy coś…

Homilia o szacie chrzcielnej i Dniu Papieskim: A nie dzisiaj jest dzień papieski. Wspominamy Jana Pawła II, a on w czerwcu 1979 roku przyjechał do rodzinnych Wadowic. Mógł mówić światu o wszystkim, ale powiedział jedno: Kiedy patrzę wstecz, widzę, że droga mojego życia prowadzi mnie do jednego miejsca, do chrzcielnicy w wadowickim kościele. Tam zostałem przyjęty do łaski Bożego synostwa. Najważniejszą szatą tego człowieka nie była jego papieska biała sutanna, ale ta mała szata chrzcielna. Nie zdjął jej do końca życia. A gdzie jest nasza? I nie chodzi o ten mały śliniaczek ze chrztu. On tam gdzieś pewnie leży sobie w szufladzie razem ze świecą, może ze zdjęciami na pamiątkę. Ale właśnie, kochani, to jest często nasz problem – chrześcijaństwo na pamiątkę. Mam metrykę chrztu, mam ślub kościelny, ale tej prawdziwej szaty Jezusa to już w sobie nie mam. Na co dzień noszę zupełnie inne ubranie. Urazy do teściowej, kombinowanie w pracy, obgadywanie w autobusie. Boli, ale jest nadzieja, bo…

Homilia o uczniu i misjonarzu Janie Pawle II: Tegoroczny Dzień Papieski ma hasło „Jan Paweł II – uczeń i misjonarz”. I to jest cała ta dzisiejsza przypowieść. Uczeń to jest ten, który przyjmuje zaproszenie i pozwala się ubrać. Misjonarz to jest sługa, który idzie na rozstajne drogi i woła innych. Przy naszej katedrze stoi jeden z najstarszych pomników Jana Pawła II na świecie, z 1981 roku. Pamięć jest ważna, ale kamień i metal nikogo nie zaproszą na wesele. My możemy zbudować coś innego, żywego, wspierając dzieło Nowego Tysiąclecia, fundację, która daje stypendia zdolnym młodym z małych miejscowości, z niezamożnych domów. To jest żywy pomnik papieża, taki pomnik, który się uczy, który rośnie i może kiedyś właśnie sam pójdzie na te rozstajne drogi.

Homilia o Janie Pawle II i wyzwaniach młodzieży: Kochani młodzi, zwłaszcza ci, którym się wydaje, że można dziś szydzić ze wszystkiego totalnie. Mają takie popularne słowo, że coś się odjaniepawliło, co znaczy, że coś dziwnego się stało albo ktoś zwariował.…