Msza poranna w intencji dziękczynnej

Treść publiczna

Kazanie i nauka duchowa: - Refleksja nad trudnością widzenia własnych grzechów i słabości w kontraście do oceniania innych. - Podkreślenie konieczności pokory i własnej pracy duchowej na drodze do zbawienia. - Nauka o braterskim upomnieniu jako owocu cierpliwej miłości, a nie akcie dominacji. - Wezwanie do stanięcia w prawdzie o sobie i pokory jako fundamentów wiary.

Nauka o upomnieniu i pokorze: Lepszy i Ciebie upominam, ale powinno być owocem takiej cierpliwej, pokornej miłości wobec drugiego człowieka. Czasami jesteśmy kuszeni do tego, żeby kogoś poprawiać, nawet moralizować. Ja też nieraz jestem do tego kuszony, ale nie może być to upomnienie braterskie aktem dominacji nad kimś, poczuciem wyższości. Dojrzała duchowość, czyli dojrzała wiara, nie zaczyna się od poprawiania innych, ale zaczyna się od stanięcia w prawdzie, żeby Bóg najpierw mógł uleczyć naszą własną ślepotę. Mamy czasami takie pomysły, żeby mówić, jak to u innych powinno być, a niekoniecznie chcemy zajrzeć do własnego serca, do własnego, mówiąc kolokwialnie, ogródka. Jezus mówi, czemu widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku. Módlmy się o to, byśmy w naszym życiu, stosując czasami może upomnienie braterskie, nigdy nie czynili go aktem dominacji nad kimś. A druga myśl z tego dzisiejszego słowa niech będzie takim osobistym świadectwem, może bardziej…