Msza poranna z intencją dziękczynną

Treść publiczna

Kazanie o powołaniu i życiu konsekrowanym: - Dziękczynienie za powołanie i modlitwa o łaskę wierności w życiu konsekrowanym. - Podkreślenie wymiarów pielgrzymki: dziękczynno-błagalny i ekspiacyjny. - Maryja jako Matka powołanych, ucząca zaufania do Jezusa. - Zachęta do nowego odkrywania piękna powołania na J. G.

Kazanie o pedagogii Bożego ryzyka: - Wyjaśnienie znaczenia konsekracji jako oddania życia Bogu. - Jezus jako przykład miłości i wydania się w ręce ludzi. - Miłość Boga objawiona w oddaniu Syna na krzyż. - Zaryzykowanie przez Boga w posłaniu swojego Syna. - Życie konsekrowane jako służba i poświęcenie dla innych. - Podziękowanie siostrom zakonnym za ich obecność i pracę.

Kazanie o miłości bezinteresownej i życiu w służbie: - Życie jako ciągłe oddawanie się innym. - Prawdziwa miłość opiera się na bezinteresownym dawaniu siebie. - Krytyka egoizmu i krótkowzroczności współczesnego świata. - Spotkanie z Jezusem uzdrawia i uczy miłości. - Zachęta do wykorzystywania czasu na czynienie dobra i bycie siewcą dobra.

Homilia o powołaniu i życiu konsekrowanym: Umiłowani w Chrystusie Panu, drodzy pielgrzymi, drodzy bracia w powołaniu kapłańskim, kochane siostry zakonne. Podczas dzisiejszej Eucharystii mamy za co Panu Bogu dziękować. Pielgrzymujemy bowiem w różnych intencjach, które są zawarte w naszych sercach. A podczas tego pielgrzymowania w sposób szczególny chcę zauważyć siostry zakonne, które przybyły tu na J. G., by we wspólnocie Kościoła i ze wspólnotą Kościoła dziękować za dar powołania i prosić o łaskę wierności. Modlimy się także o nowe powołania do uczestnictwa w życiu Chrystusowym. W życiu zakonnym, kapłańskim, małżeńskim czy w innych formach życia konsekrowanego wiemy doskonale, że każda pielgrzymka ma wymiar dziękczynno-błagalny. Mamy za co dziękować i mamy o co prosić. Ale pielgrzymka to również wymiar ekspiacyjny. Zatem chcemy przepraszać dobrego Boga za wszystko, co nie było Jego wolą w naszym życiu, za nasze grzechy i nasze słabości. To właśnie tutaj, na J. G., przed obliczem…

Kazanie o pedagogii Bożego ryzyka: Było życiem ofiarowanym Bogu. Samo słowo konsekracja oznacza czynić coś świętym, być przeznaczonym do świętości. A Maryja jest pierwszą osobą konsekrowaną, która wskazuje nam na Jezusa i na Jego słowo. A dzisiaj to słowo Jezusa wydaje się dla nas nieco trudne i na pozór niezrozumiałe. Słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii takie słowa: Gdy bowiem wszyscy byli pełni podziwu dla czynów Jezusa, On sam mówił, że Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Oni jednak tego nie rozumieli. Nie jest łatwo przyjąć słowo Jezusa, ale słowa, które wypowiedział, nieco później znalazły wyjaśnienie, gdyż rzeczywiście Jezus, Syn Boży, został wydany w ręce ludzi. A to pokazuje nam, jak bardzo Bóg umiłował człowieka, że oddał się w jego ręce. Bóg powierzył swojego Syna, Jezusa Chrystusa, w ręce ludzi. Drodzy bracia i siostry, nie jest łatwo oddać swoje życie w czyjeś ręce, a zwłaszcza w ręce ludzi, których nie znamy i tych, którzy nie zawsze są nam życzliwi. Raczej wolimy…

Kazanie o wydawaniu życia i miłości bezinteresownej: Życie nas wszystkich jest nieustannym wydawaniem swego życia w ręce innych. I tak jak wspomniałem, w życiu zakonnym, kapłańskim czy małżeńskim. I nie chodzi o to, że mamy to czynić bezmyślnie, ale tak postępować, by stać się darem dla innych. Na tym też polega prawdziwa miłość, bo prawdziwa miłość jest bezinteresownym darem siebie dla drugiego człowieka. W świecie, w którym my żyjemy, na ogół myślimy kategorią zysków i strat. Naszym życiem kieruje często ekonomia i większość osób żyjących w dzisiejszym świecie podejmuje różne działania w nadziei zysku. To nie jest złe, ponieważ Chrystus nigdy nie zabronił żyć nam na określonym poziomie życia. Problem jawi się wówczas, gdy zaczynamy myśleć tylko o sobie, przestając widzieć drugiego człowieka, a to jest bardzo niebezpieczne. Dzisiejszy świat cierpi na utratę wzroku. Stajemy się coraz bardziej krótkowzroczni, a to sprawia, że coraz bardziej jesteśmy osamotnieni.…

Kaza…